و قال أيضاً : صنّفتُ كتابي الصحيح لِستّ عشرة سنةً خرجته من ستّمأة ألف حديث و جعلته حُجّةً فيما بيني وَبَين الله . « 1 » و از ابن تيميه نقل است كه بخارى احتياط كرد و از احاديث حضرت صادق عليه السلام در صحيح خود نقل نكرد ، به جهت آنكه شك و ريبى [ كه ] در بعضى احاديث آن جناب براى او حاصل « 2 » شده بود . و عجب است از جناب بخارى كه احتياط كرد در نقل احاديث حضرت صادق بن محمد - أرواحنا فداه - كه لقب آسمانى آن جناب صادق است و مراعات احتياط ننمود در نقل روايت از خوارج و نواصب . و از هزار و دويست نفر از ايشان روايت كرد به تصريحِ ابن البيع و غيره ، كه از جملهء ايشان است عمران بن حطان « 3 » مادحِ ابن ملجم . « 4 » و شرح اين مقام طولانى است و ما در فيض قدير به برخى از آن اشاره كرديم . « 5 » و از فتاوى مشهورهء بخارى ، حكم به تعميم رضاع است ؛ يعنى هرگاه دو طفل از يك پستان شير بخورند برادر رضاعى مىشوند ، خواه شير گاو باشد يا بز باشد يا خر باشد و فتوا داد به اين تا اينكه علماء عصرش او را از بخارا به همين سبب اخراج كردند . و در اين روز ، سنهء 393 ، « طائع لِلّه » خليفه عبّاسى وفات كرد . « 6 »

--> ( 1 ) . مقدمة فتح الباري شرح صحيح البخارى ، ص 490 ؛ سير أعلام النبلاء ، ج 12 ، ص 405 . ( 2 ) . و يناسب في المقام قول من قال : وإذا خفيت على الغبى فعاذر * ان لا ترانى مقلة عمياء شب پره گر وصل آفتاب نخواهد * رونق بازار آفتاب نكاهد ( منه عفي عنه ) ( 3 ) . صحيح بخارى ، ج 7 ، ص 45 و 65 ، كتاب اللباس . ( 4 ) . رك : روضات الجنات ، ج 7 ، ص 279 - 280 ، ش 641 . ( 5 ) . رك : فيض القدير ، ص 76 - 96 ، فصل دوم : در بطلان تمسك رازى در قدح حديث غدير ، به عدم نقل بخارى و . . . ( 6 ) . سير أعلام النبلاء ، ج 15 ، ص 126 ، ش 62 « الطائع لله » .